Öğretmenevi kimin?

ISPARTA’DA RAMAZAN BASKISI MI? ÖĞRETMENEVİ KİMİN?
Isparta’da Ramazan geldi diye Isparta Öğretmenevi’nin lokali ve pastanesini kapatmak neyin kararıdır, kimin talimatıdır? Bu şehirde herkes aynı inanca, aynı yaşam biçimine mi sahip? Devletin kurumu, toplumun bir kesiminin hassasiyetini gerekçe gösterip diğer kesimin temel hakkını yok sayabilir mi?
Ramazan, inanan için ibadettir; saygı duyarız. Ama ibadet gönüllülükle olur. Zorlamayla, yasakla, kapatmayla olmaz! Kimse kimseye “sen de benim gibi yaşayacaksın” deme hakkına sahip değildir. Hele ki bir kamu kurumu, vatandaşın yaşam tarzına müdahale edemez.
Öğretmenevi nedir? Sadece bir bina mı? Hayır. Öğretmenin, memurun, emeklinin, şehir dışından gelen misafirin nefes aldığı sosyal alandır. Ramazan’da lokali ve pastaneyi kapatmak; “Bu şehirde gündüz yemek yiyemezsin, çay içemezsin” demektir. Bu anlayış, özgürlüğe değil dayatmaya hizmet eder.
Oruç tutmak isteyen tutar. Tutmayanın da hakkı korunur. Laiklik tam da bunun adıdır. Devlet, inançlara eşit mesafede durur; bir inancı diğerine üstün kılmaz. Kamu kurumu dini hassasiyet üzerinden yasak koyamaz. Koyuyorsa, bu yanlıştır.
Kimi insanlar sağlık nedeniyle oruç tutamaz. Kimi yolcudur. Kimi inancı gereği tutmaz. Kimi tercih etmez. Onları yok mu sayacağız? “Evine git, kapalı kapılar ardında yaşa” mı diyeceğiz? Bu mu çağdaşlık?
Isparta muhafazakâr olabilir. Ama muhafazakârlık baskı değildir. Saygı, tek taraflı olmaz. Oruç tutana saygı duyulmasını istiyorsak, tutmayana da saygı duyacağız. Kamusal alan herkesindir.
Bugün öğretmenevinin lokali kapanır, yarın başka bir yer. Bu gidişle kamusal hayatı tamamen tek tip hale mi getireceğiz? Devlet kurumu, bireyin tercihini cezalandıramaz. İbadet özgürlüktür; özgürlük ise kimseye zorla yaşatılmaz.
Isparta’da kimse kimseye yaşam tarzı dayatamaz! Ramazan’ın ruhu hoşgörüdür, yasak değil.
Bu şehirde özgürlük de yaşayacak, farklılık da. Öğretmenevi kapatılarak değil, herkese kapı açılarak büyür.