KOLTUK SENİN DEĞİL, EMANET!

KOLTUK SENİN DEĞİL, EMANET!
Isparta’da Bazıları İnsan Olmayı Makam Sanıyor!
Isparta’da siyaset uzun zamandır tuhaf bir hâl aldı.
Kimileri koltuğa oturunca kendisini şehrin sahibi sanıyor.
Partiyi kendi çiftliği, makamı kendi mülkü, teşkilatı kendi şirketi, gazeteciyi de kendi basın danışmanı zannediyor.
Bir de üstüne eleştiri gelince…
Kıyamet kopuyor!
Soru soranı dışarı at.
Eleştireni sustur.
Yanında olmayanı düşman ilan et.
Bugün alkışlamayanı yarın yok say.
Sonra da çıkıp demokrasi nutukları at!
Yok öyle yağma.
Siyaset, kişisel egoları tatmin etme yeri değildir.
Koltuk da senin değil, parti de senin değil, şehir hiç senin değil!
O koltuk sana millet tarafından emanet edildi.
Ve emanetin sahibi sensin sanıyorsan, siyasetin en temel kuralını anlamamışsın demektir.
pARTİYİ BABASININ ÇİFTLziĞİ SANIP BİR TUŞLA, PARTİ GrRUBUNuuDAN Çıkarmak

Isparta'da son dönemde öyle bir siyasi anlayış türedi ki, bazıları gazeteciliği de kendi siyasi çevresinin izin verdiği kadar makbul görüyor.
Senin yanında yazarsa iyi gazeteci…
Seni eleştirirse kötü gazeteci!
Seni överse “basın”…
Seni sorgularsa “karşı tarafın adamı”!
Hatta işi daha da ileri götürüp iletişim gruplarından çıkarmak, kapıları kapatmak, insanları çevresinden uzaklaştırmak…
Bunun adı siyaset değildir.
Bu, gücün yanlış kullanılmasıdır.
Gazeteci sizin arkadaşınız olmak zorunda değil.
Sizi sevmek zorunda hiç değil.
Ama soru sormaya hakkı var.
Eleştirmeye hakkı var.
Hesap sormaya hakkı var.
Çünkü gazeteci sizin için değil, kamuoyu için oradadır.
DÜNÜ UNUTANLAR, BUGÜNÜN KOLTUĞUNA GÜVENMESİN!
Siyasetin en komik tarafı nedir biliyor musunuz?
Dün birilerinin kapısını aşındıranlar, bugün kapılarını herkese kapatıyor.
Dün destek isteyenler, bugün destek verenleri küçümsüyor.
Dün “yanımızda olun” diyenler, bugün “bizim yanımızda olmayanlar” diye insanları sınıflandırıyor.
Ama siyaset böyle bir şey işte…
İnsan bazen yükselirken kim olduğunu, koltuğa oturunca da nereden geldiğini unutuyor.
Oysa Isparta küçük bir şehir.
Herkes herkesi tanır.
Kimin dün ne söylediğini de bilir.
Kimin hangi kapıyı çaldığını da…
Kimin kimden destek istediğini de…
Kimin bugün başka, dün başka konuştuğunu da…
Bu şehir hafızasız değildir.
SANDIK GELİNCE HERKES EŞİTLENİR
Makamda güçlü görünmek kolay.
Yanında onlarca insan varken racon kesmek kolay.
Telefonlar susmazken kendini önemli zannetmek kolay.
Ama sandık geldiğinde…
Herkes eşitlenir.
Ne makam kalır.
Ne koruma.
Ne protokol.
Ne WhatsApp grubu.
Ne özel kalem.
Ne makam aracı.
Sadece vatandaş ve oy pusulası kalır.
İşte o gün, insanları nasıl gördüğünüzün hesabını millet önünüze koyar.
IspARTA’NIN SORUNLARI BEKLİYOR!
Şehrin çözülmeyi bekleyen onlarca sorunu varken siyasetin kişisel hesaplaşmalara sıkışması kabul edilemez.
Isparta'nın gençleri gelecek arıyor.
Esnaf ayakta kalmaya çalışıyor.
Çiftçi maliyetlerle boğuşuyor.
Vatandaş geçim derdinde.
Sağlıkta sorunlar konuşuluyor.
Ulaşım, altyapı, turizm, istihdam…
Bunların hepsi çözüm bekliyor.
Ama bazı siyasetçilerin gündeminde ne var?
Kim kiminle konuştu?
Kim kimin yanında durdu?
Kim gruptan çıkarıldı?
Kim hangi partiye geçti?
Kim kimin fotoğrafında yer aldı?
Yazık!
Isparta'nın kaderi sosyal medya gruplarına, siyasi dedikodulara ve kişisel hesaplara teslim edilemez.
SON SÖZ
Bu şehir kimsenin babasının çiftliği değil.
Hiçbir parti bir kişinin tapulu malı değil.
Hiçbir makam kimseye ömür boyu verilmiş değil.
Ve hiçbir siyasetçi halkın üzerinde değildir.
Bugün tepeden baktığınız insan, yarın size sandıkta ders verebilir.
Bugün susturduğunuz gazeteci, yarın gerçekleri daha yüksek sesle yazabilir.
Bugün küçümsediğiniz vatandaş, yarın kararını sandıkta verebilir.
O yüzden fazla havalanmayın.
Koltuk yükseltir ama karakter yoksa insanı büyütmez.
Bir gün o koltuktan kalkacaksınız.
Ve arkanızdan ne protokol konuşacak ne makamınız.
Sadece yaptıklarınız konuşulacak.
Kimse sizin kaç toplantıya katıldığınızı hatırlamayabilir.
Ama insanlara nasıl davrandığınızı hatırlayacaktır.
Çünkü siyasette en büyük makam;
İNSAN KALABİLMEKTİR.
Ve son bir cümle…
Koltuk geçicidir.
Parti geçicidir.
Görev geçicidir.
Güç geçicidir.
Ama karakter?
İşte o, insanın gerçek koltuğudur.